Guanciale – historia i przepis

Guanciale to włoska kulinarna specjalność. To kawałek wędzonego mięsa z policzków lub szczeniąt świni. Jego imię pochodzi od guancia, włoskiego słowa oznaczającego policzek.

Jest to kawałek mięsa pokryty chudymi żyłkami (mięśnie) o wysokiej jakości tłuszczu, który różni się od boczku (tłuszczu z tyłu) i pancetty (gruby brzuch). Konsystencja jest twardsza i delikatniejsza niż konsystencja pancetta, a smak jest silniejszy i bardziej charakterystyczny.

Guanciale przygotowuje się, pocierając policzek świni solą, cukrem i przyprawami, zazwyczaj czarnym lub czerwonym pieprzem i tymiankiem lub koprem, a czasem czosnkiem. Następnie suszy się przez trzy tygodnie.

Guanciale jest uznawane przez Ministerstwo Rolnictwa we Włoszech za tradycyjny produkt.

Spotykamy się z guanciale we Włoszech. W Abruzji znajdziemy guanciale amatriciano. W Lacjum znajduje się guanciale gór Levin do czarnej świni. W Molise nazywa się vrucculare lub vrucculeare. W Toskanii nazywa się barbina i barbozzo w Umbrii.

Guanciale tradycyjnie pochodzi z przygotowywania wielu sosów. Może być stosowany do potraw takich jak pasta amatriciana i spaghetti alla carbonara.

Uważa się ją za wyrafinowane danie w środkowych Włoszech, szczególnie w Umbrii i Lazio.

Pancetta nie jest normalnie palona i może być używana jako substytut dla guanciale, gdy nie jest dostępna.

Sprawdź prosty przepis na Guanciale!

Pizza Margherita – historia

Powszechne przekonanie, że w czerwcu 1889 roku, na cześć królowej Włoch, Margherity Sabaudii, kucharz Raffaele Esposito z Pizzeria Brandi wynalazł naczynie że nazwie ich pizza Margherita (w odniesieniu do faktu, że termin „pizza”, wówczas nieznany poza Neapolu, prawie zawsze wskazał słodkich ciast), gdzie pikantne składniki capitategli w dłoniach, pomidorem, mozzarellą i bazylią, nawet przedstawiciele tych samych kolorach włoskiej flagi.

Według ostatnich badań w filologii, jednakże historia pizzy Margherita przygotowany przez „Brandi” po raz pierwszy będzie „fałszywa historia.” W rzeczywistości wydaje się, że pizza margherita urodziła się w Neapolu na długo przed 1889 lub pomiędzy 1796 a 1810. filolog Emanuele Rocco, w drugim tomie książki zwyczajów Neapolu i opisane konturów i malarstwa Francesco De Bourcard opublikowanych w 1858 roku, pisał o różnych kombinacjach przyprawowych z różnych składników, takich jak bazylia, „pomidory” i ” cienkie plasterki mozzarelli „:

„Najzwyklejszym pizze, takie coll’aglio i Oglio, han olej przyprawa, a tam rozprzestrzenia, a także sól, oregano i czosnku posiekane ząbki drobiazgowo. Inne są pokryte tartym serem i ubrane ze smalcem, a następnie umieszcza się nad nimi kilka liści bazylii. Na początku często dodaje się małe ryby; w drugiej z cienkich plastrów mozzarelli. Czasami stosuje się plastry szynki, pomidor (pomidor), małże i c. Czasami, składając ciasto na sobie, powstaje tzw. Calzone.”

Francesco De Bourcard

Według Angelo Forgione, opis tego ostatniego, czyli tych, posypane tartym serem i bazylią, które dodano mozzarella i czasami pomidor, wyraźnie wskazuje, że pierwszy typ Daisy jest już przygotowany do co najmniej połowy dziewiętnastego wieku. Mozzarella została pocięta na cienkie plasterki, ułożone w sosie pomidorowym w kształcie stokrotki, z dodatkiem listków bazylii.

Co więcej, już w 1830 r. Pewien „Riccio” w książce o Neapolu, konturach i otoczeniu opisał pizzę opartą na pomidorach, mozzarellą i bazylią.