Guanciale – historia i przepis

Guanciale to włoska kulinarna specjalność. To kawałek wędzonego mięsa z policzków lub szczeniąt świni. Jego imię pochodzi od guancia, włoskiego słowa oznaczającego policzek.

Jest to kawałek mięsa pokryty chudymi żyłkami (mięśnie) o wysokiej jakości tłuszczu, który różni się od boczku (tłuszczu z tyłu) i pancetty (gruby brzuch). Konsystencja jest twardsza i delikatniejsza niż konsystencja pancetta, a smak jest silniejszy i bardziej charakterystyczny.

Guanciale przygotowuje się, pocierając policzek świni solą, cukrem i przyprawami, zazwyczaj czarnym lub czerwonym pieprzem i tymiankiem lub koprem, a czasem czosnkiem. Następnie suszy się przez trzy tygodnie.

Guanciale jest uznawane przez Ministerstwo Rolnictwa we Włoszech za tradycyjny produkt.

Spotykamy się z guanciale we Włoszech. W Abruzji znajdziemy guanciale amatriciano. W Lacjum znajduje się guanciale gór Levin do czarnej świni. W Molise nazywa się vrucculare lub vrucculeare. W Toskanii nazywa się barbina i barbozzo w Umbrii.

Guanciale tradycyjnie pochodzi z przygotowywania wielu sosów. Może być stosowany do potraw takich jak pasta amatriciana i spaghetti alla carbonara.

Uważa się ją za wyrafinowane danie w środkowych Włoszech, szczególnie w Umbrii i Lazio.

Pancetta nie jest normalnie palona i może być używana jako substytut dla guanciale, gdy nie jest dostępna.

Sprawdź prosty przepis na Guanciale!

Kuchnia włoska

Kuchnia włoska została rozwinięta przez wieki przemian społecznych i politycznych, z korzeniami sięga IV w.p.n.e. Ta sama kuchnia włoska została pod wpływem kuchni starożytnej Grecji, starożytnego Rzymu, bizantyjskiej, arabskiej i żydowskiej i Norman. Istotne zmiany nastąpiły wraz z odkryciem Nowego Świata i wprowadzania nowych składników, takich jak ziemniaki, pomidory, papryka, kukurydza, teraz podstawowych w kuchni, ale wprowadzonych w ilości aż do XVIII wieku. Kuchnia włoska znana jest ze swojej różnorodności regionalnej, obfitości w smaku i przypraw, i jest uważana za najbardziej znany na świecie, z międzynarodowymi akcentami. Amerykański nadawca CNN pierwsze miejsce wśród najbardziej popularnych kuchni na całym świecie.

Główną cechą kuchni włoskiej jest jej prostota, a wiele potraw związków od 4 do 8 składników. Włoskich kucharzy polegać na jakości składników, a nie od złożoności przygotowania. Naczynia i recepty są często tworzone z więcej niż przez babcie kucharz, i dlatego wiele receptury nadają się do gotowania w domu. Wiele potraw, które były znane tylko w regionach pochodzenia, rozprzestrzeniły się w całym kraju. Ser i wino są ważnym elementem kuchni z wielu odmian i szczególnej ochrony prawnej, nazw pochodzenia (DOC). Nawet kawa, zwłaszcza espresso, stała się ważna w kuchni włoskiej.

Jest to jedna z kuchni oferowana bardziej przez restauracje świata, nawet jeśli często Włosi nie są zadowoleni z tego, jak restauracje przygotowują włoskie potrawy za granicą. Jeśli jedną z przyczyn jest trudność znalezienia typowych produktów Morza Śródziemnego (lub ich wysoki koszt w krajach, w których takie produkty muszą być importowane), innym powodem jest paradoksalnie tylko prostota.

Często za granicą (zwłaszcza w krajach anglosaskich) uważa się, że dobre danie powinno być bogate w składniki i nie można oprzeć się pokusie dodawania, aby dania były bardziej złożone, lub nie sprawiać wrażenia dania przygotowanego z lekceważeniem. w oczach klientów (w przypadku restauracji). Nawet rozróżnienie pomiędzy włoskim „pierwszym” a „drugim” daniem nie pomaga w tym celu, szczególnie w tych krajach, w których nawyk pojedynczego dania jest dobrze zakorzeniony.

W ten sposób bardzo proste potrawy z makaronu są unikane lub prezentowane w „bogatszy” sposób, dodając składniki. Na przykład pizza Margherita jest rzadko kupowana w porównaniu do innych, bardziej zachęcających pizzy w menu, a niektóre składniki są dodawane, nawet jeśli są lekkie; bez uwzględniania sosów (na przykład sosu czosnkowego) podawanych wraz z pizzą (ta praktyka jest całkowicie nieobecna w kuchni włoskiej). Tylko czosnek jest często podawany jako typowy składnik włoskiej kuchni (śmietany czosnku, chleb czosnkowy itp.), Gdzie kuchnia z żadnego włoskiego regionu nie jest tak intensywnie wykorzystywana, jak to wynika z restauracji za granicą.

Inną cechą włoskiej kultury i kuchni jest to, że nie traktuje się mięsa i warzyw na dwóch różnych poziomach, ale wszystkie są tak samo ważnymi składnikami, które łączą się ze spokojem. W wielu krajach mięso jest ważniejsze i dlatego posiłek bez mięsa jest uważany za ubogi, więc trudniej jest znaleźć makaron bez mięsa, nawet za cenę dodania mięsa z kurczaka, prawie nigdy nie używanego na początku we Włoszech.